ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ

Η κοινωνική πραγματικότητα του σύγχρονου καπιταλισμού μαστίζεται από την κερδοσκοπία και την ιδιοτέλεια, δημιουργώντας  έναν αξιακό κώδικα που αλλοτριώνει ανάμεσα και σε άλλα, τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, την εργασία και φυσικά την εκπαίδευση.

Από την ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας του σήμερα δεν μπορεί να λείπει, φυσικά, το πανεπιστήμιο και ο καταλυτικός ρόλος που έχει στην αναπαραγωγή του εαυτού του και του συστήματος μέσω της διαιώνισης πληθώρας κοινωνικών σχέσεων, θεσμών και αξιών. Η καθημερινότητα του πανεπιστημίου είναι γεμάτη από αδιάφορους και ατομιστές φοιτητές, καθηγητάδες, μεσάζοντες και οικονομικά λαμόγια που έχουν διαμορφώσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα πλήρως σαθρό και διεφθαρμένο. Απόρροιά του η ξεδιάντροπη εμπορευματοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο καιροσκοπισμός και η επιδίωξη ενός ατομικιστικού τρόπου επιβίωσης μέσα στο σύστημα, το οποίο προβάλλει απενοχοποιημένα τον κοινωνικό κανιβαλισμό έναντι της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας.

Εναντιονώμενοι σε αυτήν την κατάσταση, επιλέγουμε να δημιουργήσουμε ένα αυτόνομο σχήμα μηχανολόγων φοιτητών, με διάθεση να μιλήσουμε και να δράσουμε πάνω σε ζητήματα που μας απασχολούν, τόσο στο πανεπιστήμιο, όσο και έξω από αυτό. Ο λόγος και η δράση μας θα βασίζεται στις ακόλουθες αρχές:

Αντιεξουσία

Την αρχή της αντιεξουσίας την αντιλαμβανόμαστε ως εναντίωση σε κάθε εξουσιαστική και καταπιεστική δομή με σκοπό την κατάργησή της. Η άσκηση εξουσίας πηγάζει από την εκμετάλλευση και οδηγεί στην πνευματική και σωματική υποδούλωση του ανθρώπου. Οι εξουσιαστικοί θεσμοί διατρέχουν κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής: την μισθωτή εργασία, τη διασκέδαση, την εκπαίδευση, τις προσωπικές σχέσεις. Σε κάθε επίπεδο, όταν στις ανθρώπινες σχέσεις υπεισέρχεται το κέρδος, αυτό θα οδηγήσει σε εκμετάλλευση και καταπίεση.

Εμείς επιλέγουμε να αντιταχθούμε στη βίαιη αυτή καταστολή των προσωπικών μας ελευθεριών και προτάσσουμε το συλλογικό τρόπο δράσης ως αντίδραση στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί το σύστημα. Με συντροφικότητα, αλληλεγγύη και σεβασμό προωθούμε δομές όπου ο καθένας θα μπορεί να εκφραστεί για τα ζητήματα που τον απασχολούν και να αναζητήσει συλλογικούς τρόπους επιδίωξης μιας πιο ελευθεριακής και δίκαιης κοινωνίας.

Αντικρατισμός

Το κράτος στην αντίληψη του κόσμου είναι συνδεδεμένο με την οργάνωση της κοινωνίας σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να φανταστεί μια οργανωμένη κοινωνία χωρίς  κράτος. Στην πραγματικότητα, το κράτος είναι οργανωτική μορφή που έχει πολύ συγκεκριμένη στοχοθεσία: την εξυπηρέτηση των κερδοσκοπικών και εξουσιαστικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Σε κάθε επίπεδο της υποτιθέμενης αυτής οργάνωσης μπορεί κανείς να αντιληφθεί την σαπίλα του κρατικού μηχανισμού. Είτε αφορά την εργασία με χειρότερους όρους, είτε την καταβαράθρωση της εκπαίδευσης και την υποβάθμιση της  περίθαλψης ο ρόλος του κράτους πάντα ήταν στρατευμένος με το κεφάλαιο με σκοπό την κερδοσκοπία, τον κοινωνικό έλεγχο ώστε να γέρνει τελικά η ζυγαριά της ταξικής πάλης όλο και περισσότερο προς τη μεριά του κεφαλαίου.

Η έννοια του κράτους, σαν θεσμικός οργανωτής, θεωρούμε ότι στερεί από τους από κάτω της κοινωνίας την ανάγκη και την επιθυμία για αυτοδιάθεση. Είναι ένας απόλυτα περιοριστικός θεσμός που συντηρεί το υπάρχον σύστημα της εκμετάλλευσης, τοποθετώντας κάποιους ανθρώπους πάνω από κάποιους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή και την αξιοπρέπεια όλων. Η σύγχρονη πολιτική μορφή του κράτους, προσπαθεί να δώσει στον κόσμο την ψευδαίσθηση της επιλογής (δημοτικές, βουλευτικές εκλογές, δημοψηφίσματα) και να τον κάνει να θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του απέναντι στην κοινωνία αναθέτοντας τη ζωή του στα χέρια μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Και, φυσικά, μόλις κάποιος αντιδράσει στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση, το κράτος έχει ολόκληρη στρατιά από κατασταλτικούς μηχανισμούς -φυσικούς και ιδεολογικούς-  που θα τον επαναφέρουν στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας.

Αυτονομία στη δράση και στο λόγο – Αντιθεσμικότητα

Η αυτονομία στο λόγο και στη δράση μπορεί να γίνει κατανοητή σε δυο επίπεδα. Σε ένα πρώτο επίπεδο παραμένουμε αυτόνομοι απέναντι σε κάθε θεσμό της κυριαρχίας. Δεν υποστηριζόμαστε από ΜΜΕ, χορηγούς, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, εκκλησίες, ΔΣ φοιτητικών συλλόγων ούτε συνεργαζόμαστε με αυτά. Αυτό, για τον απλούστατο λόγο πως άπαξ και συμμετέχουμε στο παιχνίδι με τους όρους που έχουν θέσει αυτοί, έχουμε χάσει απ’ τα αποδυτήρια. Η εξουσία έχει βελτιώσει τους χειρισμούς της απέναντι σε ανταγωνιστικά προς αυτήν εγχειρήματα, κι ότι δε μπορεί να καταστείλει, το αφομοιώνει και το ενσωματώνει. Κι ακόμα, δεν επιδιώκουμε καριέρες ανελισσόμενοι στις κομματικές ιεραρχίες ή δόξα βγαίνοντας στα δελτία των 8. Αυτά τ’ αφήνουμε στους εχθρούς μας.

Πέρα απ’ αυτά, σε ένα δεύτερο επίπεδο έχουμε την άποψη πως κανένας δεν είναι αρμόδιος να κρίνει καλύτερα μια κατάσταση απ’ αυτούς που την βιώνουν καθημερινά, την επεξεργάζονται θεωρητικά και την αντιμετωπίζουν πρακτικά. Γι’ αυτό, η πολιτικές μας απόψεις διαμορφώνονται από εμάς και μόνον εμάς. Η αντίφαση ανάμεσα στις κατευθυντήριες γραμμές που έρχονται από τα σοφά επιτελεία, και στις αναγκαιότητες της λεγόμενης βάσης οδηγεί σε μια κατάσταση που ονομάζεται ψευδής συνείδηση. Αυτό το “άλλα θέλω κι άλλα κάνω” δεν μπορεί να προωθήσει καμιά κατάσταση προς μια ριζοσπαστική κατεύθυνση.

Ωστόσο, η αυτονομία μας δε μας εμποδίζει να συναποφασίζουμε και να προβαίνουμε σε από κοινού δράσεις με άλλες συλλογικότητες ή ομάδες, στο βαθμό που υπάρχει αλληλοσεβασμός με αυτές τις πολιτικές οντότητες. Ζητούμε κι επιδιώκουμε να συλλογικοποιήσουμε τις αρνήσεις και τις επιθυμίες μας, και σίγουρα δεν πιστεύουμε  πως είμαστε αυτοί που θα κάνουμε την επανάσταση μόνοι μας. Κλείνοντας αυτονομία δε σημαίνει ότι ο καθένας κάνει ότι γουστάρει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Το κάθε μέλος μας έχει ευθύνη απέναντι στο αυτόνομο σχήμα και σέβεται τις συλλογικές μας αποφάσεις, μιας και ο ίδιος/ίδια συνέβαλε στις αποφάσεις αυτές.

Αντιιεραρχία – Αυτοοργάνωση

Έξω από ιεραρχικές δομές, δημιουργούμε διαδικασίες συνδιαμόρφωσης βασισμένες στην ιδεολογική και πολιτική ζύμωση, την αλληλεπίδραση και τον αλληλοσεβασμό.  Στη βάση ότι καμία γνώμη δεν είναι σημαντικότερη από κάποια άλλη, θέτουμε ως πρόταγμα τον εξοστρακισμό κάθε επιφαινόμενης αυθεντίας (και εν δυνάμει εξουσιαστή) από τις δομές μας. Θεωρούμε ότι οι αμεσοδημοκρατικές και αυτοοργανωμένες αυτές διαδικασίες αποτελούν αναγκαία συνθήκη για την παραγωγή και την διαμόρφωση αυτόνομου-ανεξάρτητου πολιτικού λόγου και ουσιαστικής δράσης στο σήμερα.

Άμεση λογική συνέπεια των παραπάνω είναι η αποστροφή μας προς κάθε μορφή κατευθυνόμενης πολιτικής και κομματικής γραμμής, παραταξιακά συμφέροντα και εξουσιαστικές ιδιοτέλειες που καταργούν την ιδεολογική αυτοδιάθεση του ατόμου. Δεν ορίζεται η προσωπική μας δράση από καμία κεντρική επιτροπή και καμία οργανωτική ιεραρχία, αρχηγούς, οδηγητές και επαναστατικές αυθεντίες, έχοντας απόλυτη συναίσθηση της συλλογικής ευθύνης για κάθε πράξη και απραξία μας.

Αντικαπιταλισμός

Ένα οικονομικό σύστημα, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει, έχει σκοπό την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών τα οποία είναι απαραίτητα για την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών. Στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό, τα μέσα παραγωγής δεν ανήκουν στους εργάτες, ούτε διαχειρίζονται από αυτούς αλλά από τα αφεντικά. Οι τελευταίοι, μέσω της μισθωτής εργασίας εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη των εργατών με σκοπό όχι την καλύτερη κάλυψη των αναγκών, αλλά το κέρδος. Το κέρδος αυτό που προκύπτει από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν χρησιμοποιείται για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας, των μισθών και του ωραρίου, αλλά συσσωρεύεται από λίγους και ισχυρούς, χωρίζοντας την κοινωνία σε δύο τάξεις με ασυμβίβαστα και αντικρουόμενα συμφέροντα: τα αφεντικά – καπιταλιστές και τους εργάτες.  Η ανάγκη των πρώτων για νέες αγορές (ώστε να διακινηθεί το συσσωρευμένο κεφάλαιο), οδηγεί στον ιμπεριαλισμό, στην οικονομική δηλαδή εκμετάλλευση ολόκληρων λαών. Η ιμπεριαλιστική διείσδυση φτάνει σε σημείο να αιματοκυλίσει ολόκληρη τη γη με πολέμους για να καταστρέψει ότι υπάρχει για να  δημιουργήσει νέες ανάγκες κατανάλωσης. Εμείς, συνειδητοποιώντας την ταξική μας θέση, στρατευόμαστε με τους από κάτω αυτής της κοινωνίας και προτάσσουμε τον ταξικό – κοινωνικό πόλεμο για την επιδίωξη της συλλογικής απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά.

Για τον Φοιτητικό Συνδικαλισμό

Η συνδικαλιστική πραγματικότητα που υπάρχει στις σχολές περιλαμβάνει παρατάξεις οι οποίες εξυπηρετούν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα και προωθούν τη γραμμή κομμάτων και οργανώσεων, ακόμη κι αν πολλές φορές βλέπουμε να παλεύουν για τα συμφέροντα των φοιτητών. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι οι φοιτητές δεν έχουν απαραίτητα κοινά συμφέροντα, και πολλές φορές αυτά είναι αντικρουόμενα. Αυτό συμβαίνει εξ’ αιτίας της διαταξικής σύνθεσης του φοιτητικού συνόλου. Ο παραταξιακός συρφετός αυτός περιλαμβάνει από δεξιό συντηρητισμό μέχρι αριστερό ρεφορμισμό και από σταλινικά απολιθώματα μέχρι επαγγελματίες φοιτητοπατέρες. Επιπλέον, όλες οι παρατάξεις ωθούν τους φοιτητές στο να επιλέγουν αντιπροσώπους που αντί γι’ αυτούς θα διεκδικούν τα συλλογικά τους συμφέροντα, ενώ παράλληλα οι ίδιοι περιορίζουν το ρόλο τους στο να ψηφίζουν προκαθορισμένα από άλλους πλαίσια στις γενικές συνελεύσεις και να ρίχνουν ένα σταυρωμένο χαρτί στις φοιτητικές εκλογές. Ο ψηφοθηρικός βερμπαλισμός, τα μεγάλα λόγια, η λασπολογία, η έλλειψη αυτοκριτικής, οι σάπιες και συστημικές απόψεις και λογικές, και η παντελής έλλειψη σεβασμού προς τους ομιλητές είναι κομμάτια της συνηθισμένης διαδικασίας της γενικής συνέλευσης και οι παρατάξεις είναι αυτές που τα συντηρούν.

Γι’ αυτό ακριβώς, νιώθουμε την ανάγκη να ακουστεί μια αυτόνομη φωνή, απαλλαγμένη από κάθε πολίτικη διαμεσολάβηση, με σκοπό την παρέμβαση στη σχολή και την παράγωγη ανεξάρτητου λογού και δράσης. Επιδιώκουμε την αλλαγή της συνδικαλιστικής νοοτροπίας που επικρατεί και την δόμηση ενός ανεξάρτητου τρόπου σκέψης, που θα πηγάζει από τους ίδιους τους φοιτητές, και θα βασίζεται στην προσωπική κρίση και στη συλλογική δράση για την επιδίωξη των στόχων που οι ίδιοι θα θέτουν.

Αυτόνομο Σχήμα Μηχ./Μηχ. 

Advertisements